چرا این سریال ناگهان گٌل کرد؟

سریال «خروس» در روزهای اخیر مورد توجه گسترده کاربران ایرانی در شبکه های اجتماعی به ویژه توییتر فارسی قرار گرفته است و بسیاری از آن به عنوان اثری «احساس خوب» یاد می کنند.

در شرایطی که جامعه ایران با فشارهایی مانند تورم، ناامنی روانی و سایه جنگ مواجه است، طبیعی به نظر می رسد مخاطبان به سراغ سریال هایی بروند که فضایی کمدی، سرعتی سریع، قسمت های کوتاه دارند و می توانند برای دقایقی ذهنشان را از اخبار و فشارهای روزمره دور کنند.

از طرفی نام استیو کارل به عنوان خالق این اثر هیچ تاثیری در جلب توجه نداشت; چهره ای که مخاطب ایرانی پیش از این در سریال «روان درمانی» با آن آشنا شد. یک کمدی لایه لایه روانی که در ایران هم با استقبال خوبی مواجه شد. اما بخشی از تعریف اغراق آمیز از این سریال در فضای فارسی زبان، شاید بیشتر از کیفیت خود اثر، ناشی از نیاز این روزهای مردم ایران به احساس آرامش، یک فرار موقت و یک تجربه سبک و آسان است.

خروس یک کمدی-درام کالج است که داستان گرگ روسو را دنبال می کند. یک نویسنده میانسال مشهور با بازی استیو کارل برای سخنرانی به دانشگاهی در نیوانگلند می رود، اما هدف اصلی او اصلاح رابطه اش با دخترش کیتی است. کتی پس از خیانت شوهرش که او را به خاطر یک دانشجوی جوان ترک کرد، وارد یک بحران روانی شد و این اتفاق محرک اصلی داستان را تشکیل می‌دهد.

فضای سریال آمیخته ای از طنز موقعیتی، روابط خانوادگی و بحران های میانسالی است. «خروس» به جای تکیه بر شوخی‌های بلند، بر موقعیت‌ها، گفتگوهای انسانی و احساس تنهایی شخصیت‌ها تمرکز می‌کند. فضای دانشگاه، آدم های عجیب و غریب اما دوست داشتنی و آهنگ کند سریال، حال و هوای مشابه کارهای قبلی بیل لارنس مانند تدلاسو و روان درمانی را ایجاد کرد. منتقدان بازی استیو کارل و رابطه عاطفی بین پدر و دختر را ستایش کردند، اگرچه برخی از بینندگان معتقد بودند که سریال گاهی اوقات بین کمدی و درام سرگردان است و برخی از خطوط داستانی فاقد عمق هستند.